Miałem się wziąć za rysowanie, ale raczej się wziąłem za granie na pianinie. Obecnie myślę nad utworem w stylu Tubular Bells Mike'a Oldfielda. Czas trwania: około 20 minut. Oldfield sam zagrał na ponad 20 instrumentach w tym utworze i potem umieścił je w utworze metodą dogrywania ścieżek (czy czegoś w tym rodzaju). Także czuje się zainspirowany i chciałbym zrobić coś podobnego. Niestety nie mam mikrofonu i w sumie tylko na pianinie umiem grać XD. Także ogólnie jestem bardzo ciekawy co z tego wyjdzie. W muzyce nie lubię pitolenia bezsensownych dźwięków (jazz kocham, ale to co innego) i mało wyszukanych motywów, które niby są fajne, jakoś tam pasują, ale są tak przeciętne, że nie chce się utworu słuchać. Moim ideałem jest muzyka E.S.Posthumus. Wydali jak do tej pory dwa albumy - Unearthed w 2001 roku i Cartographer w 2008 roku i jeszcze jeden singiel. Muzyka delikatna i zarazem potężna. Potężniejsza niż wrzask wokalisty metalowego na koncercie, jazgot gitary elektrycznej, niż łomot bitów techno w przejeżdżającym samochodzie. Tak jak w sztukach walki panuje zasada, że każde, nawet najsilniejsze uderzenie może być sparowane przez umiejętnie zrobiony blok, który wcale użycia siły nie wymaga, tak tutaj może nie zupełnie analogicznie - mamy siłe wyrazu artystycznego, która jest jakby nastęstwem równowagi utworu, jego pitagorejskiej harmonii, ładu; taka schludna siła, potężna, powstała z jakiegoś piękna, nie tylko suma składników, ale coś więcej. Możliwa jest duża espresja w muzyce, bez używania "aroganckiego" sposobu przekazu.
Cóż, dla mnie E.S.Posthumus to było spore odkrycie i każdemu polecam, kto szuka czegoś innego niż słuchał do tej pory. Z każdego ich utworu da się wielokrotnie wyciągnąć nowe doznania, potencjał tej muzyki jest po prostu nieziemski.